Het positieve denken - Pieters, J. (Pedagogische Studiën, 1981)
In de hedendaagse pedagogiek zijn twee hoofdtrends zichtbaar. Een 'harde' die empirisch onderzoek doet ä la de methodologie van De Groot (en haar derivaten) en een'zachte'. De laatste laat zich moeilijk vastpinnen, omdat zezich laat inspireren door een zich afzetten tegen de 'harde'methodologie. De harde trend sluit ontegenzeggelijk aanbij de positivistische wetenschapsopvatting waarvan Auguste Comte één van de propagandisten is geweest. Deharde methodologen kunnen met weinig filosofie toe. (Jezou hier naar analogie van De Groots 'minimale methodologie" kunnen spreken van een 'minimale filosofie".) Comteis zo"n 'minimale filosoof wat uit dit citaat blijkt: 'Het is vangroot belang in te zien dat het waarlijk wijsgerige denken inwezen niets anders is dan een systematische uitbreiding vanhet eenvoudige gezonde verstand over alles wat daadwerkelijk voor theorievorming vatbaar is" (p. 95 en 96). Dezachten daarentegen zijn aanhangers van een maximalefilosofie. Iets wat in strijd met het gezond verstand is, heefteen pre. Ze zoeken hun heil bij het paradigmabegrip vanKuhn, waarbij ze paradigma vertalen met parochie. Iedereparochie wordt gekenmerkt door een levensstijl en eendaarbij behorend taalspel. De latere Wittgenstein kan dooriedere parochie op haar eigen idiosyncratische wijze geïnterpreteerd worden.