Opvoeden-door-onderwijzen
DOI:
https://doi.org/10.59302/sgdhj642Trefwoorden:
Opvoeden door onderwijzen, DiscussiebijdrageSamenvatting
Gaarne wil ik van de door de redactie van Paed. Stud. geboden gelegenheid gebruik maken om te reageren op de kritiek van de heer Tuinman maar niet om mijn artikel (geschreven in 1961) geheel te verdedigen en ook niet om uitvoerig in te gaan op de vele punten die de heer T. naar voren brengt. Door ernstige en langdurige studie van zijn uiteenzetting kwam ik n.1. tot de conclusie, dat de heer T. vrijwel geen argumenten aanvoert tegen de hoofdlijn van mijn betoog. Wel tracht hij geheel te goeder trouw, daar twijfel ik geen moment aan door zijn kritiek een discussie te ontwikkelen op een terrein waar m.i. de belangrijke strijdpunten niet liggen. Door uitvoerig op zijn punten in te gaan kan ik slechts een tamelijk vruchteloos debat van theoretische aard verwachten. Het is mij echter om enige zeer praktische zaken te doen, die zodoende juist niet de aandacht zouden krijgen, die ik voor hen vroeg. In het volgende zal ik dit standpunt toelichten. Als voorbeeld van de onduidelijke en daardoor onvruchtbare probleemstelling kies ik in de eerste plaats de uiteenzetting in II4 en II5. De heer T. meent hier - tegenover mij - te moeten aantonen, dat de onderwijssituatie met onvolwassen leerlingen tevens een opvoedingssituatie is. Ook veel andere plaatsen in zijn betoog zijn op het bereiken van deze conclusiegericht. Maar had hij deze conclusie niet ook in mijn artikel kunnen lezen? In mijn artikel stelde ik mij eerst (par.3) op het standpunt, dat iedere situatie met volwassene(n) en kind(eren) een opvoedingssituatie is, waarna bij de bespreking van de onderwijssituatie met onvolwassen leerlingen (par.7) zonder meer geconcludeerd werd dat hier nu tevens een opvoedingssituatie is. Ik ging vrij uitvoerig hierop in, onderscheidde bijv. verschillende mogelijkheden: de mislukte opvoedingssituatie, het opvoedingsmilieu dat voor volwassene en kind verborgen is in de onderwijssituatie, de opvoedingssituatie waarin de volwassene welbewust opvoedingshandelingen stelt, die door het kind echter vanzelfsprekend argeloos aanvaard worden en tenslotte de opvoedingsrelatie, waarin ook het kind weet waarom het gaat. Zijn wij het op dit punt nu eens of niet? Zo ja, waarom heeft de heer T. hier dan blijkbaar overheen gelezen? Zo neen, waar zit dan het verschil van mening?
